VOORBEREIDING VAN DE MOTOR

Met de race nog een week te gaan moest ik mijn Triumph Rickman Metisse klaarmaken voor het ijsparcours. Ik haalde de wielen eraf en voorzag iedere bandennop van zorgvuldig geplaatste schroeven, in de hoop dat ze me de grip zouden geven die ik op het ijs nodig had. In tegenstelling tot zandbanen, die een stabiele ondergrond hebben met een gladde toplaag, is sneeuw in zijn geheel een instabiele ondergrond. Voorbanden drijven, wat betekent dat je meer van je lichaamsgewicht moet gebruiken om te sturen. Met dat in gedachten heb ik onderdelen van de swingarm, voorvork en ketting gedemonteerd, zodat elk onderdeel van de motor klaar was voor het terrein.

VOORBEREIDING OP HET RIJDEN

Voor de race richtte ik me sterk op training in vintage motocross, zandrijden met de Metisse en flat track met mijn andere Triumph. Van de vorige Swank On Ice waar ik bij was, had ik geleerd dat controle over de slide in de bochten cruciaal was. Daar kwamen de flat track- en zandtraining echt van pas.

REIS NAAR DE RALLY

De rit naar Andorra vanuit België duurde 11 uur. Samen met Charlotte en Wannes namen we de weg naar het zuiden. Het was een prachtige reis die ons echt een voorproefje gaf van het landschap. We verbleven in een mooi huisje in Saint-Maurice-la-Souterraine en namen later de bergwegen toen we dichter bij de Pyreneeën kwamen.

Op weg naar Andorra, verscholen tussen de Franse en Spaanse Pyreneeën, ging ik op zoek naar de kick van ijs. Mijn Triumph Metisse was ingeladen en klaar, de banden nu voorzien van spikes, en elk detail was nog één laatste keer gecontroleerd voor vertrek.

BRIEFING OP VRIJDAG

Op vrijdag kwamen we aan in Andorra en zagen we bij DEUS SWANK ON ICE een mix van oude vrienden en nieuwe gezichten terug. De paddock bruistte van energie terwijl iedereen zijn motor uitlaadde, brandstof vulde en de laatste aanpassingen deed voorafgaand aan de technische keuring. Het parcours zag er veelbelovend uit, de zon scheen en de spanning was voelbaar. Zodra de motoren helemaal op punt stonden, verzamelden we ons voor de briefing, allemaal vol verwachting over wat ons te wachten stond.

Die avond brachten we op een geweldige manier door tijdens een heerlijk diner, terwijl we verhalen deelden over eerdere races en dromen over wat nog komen zou. Het gelach vulde de ruimte terwijl we speculeerden over de staat van het parcours en hoe onze motoren zouden presteren op het ijs. Uiteindelijk kropen we onder de warme lakens, wetende dat de volgende dag zowel rijder als machine op de proef zou stellen.

ZATERDAG - RACEDAG

Zaterdagochtend begon vroeg. Om 8 uur verzamelden we ons op Circuit Andorra – Pas de la Casa. Na een laatste briefing over het weer en de staat van het parcours kwamen de motoren tot leven. We trokken extra lagen aan om de kou te bestrijden en al snel reden we het ijs op. Zaterdag bracht zwaarder weer, sneeuwval en temperaturen die daalden tot -6°C, met een gevoelstemperatuur dichter bij -16°C. Maar de sfeer bleef goed. We waren daar voor de pure vreugde van het ijsracen, ongeacht de omstandigheden.

Voor het eerst het ijs op gaan voelde bijna onwerkelijk. Maar op het moment dat je de motor begint te vertrouwen en hem een bocht in duwt, valt alles op zijn plek. Het begint te voelen als rijden op een perfect geprepareerde flat track - alleen kouder, sneller en een stuk minder vergevingsgezind.

We hadden twee uur om vertrouwd te raken met het parcours, de motoren fijner af te stellen, tussendoor op te warmen en toe te kijken hoe iedereen met grote glimlachen door het ijs sneed. Vanaf de allereerste rondes was het duidelijk: hier werden herinneringen gemaakt.

Vlak voor de middag schakelden we een versnelling hoger. We namen het op tegen ice buggies en deden mee aan een custom motorcycle time challenge. Er waren valpartijen, sommige klein, andere minder klein, maar ook snellere rondes, high-fives en onafgebroken gelach te midden van opspattende sneeuw en dwars glijdende motoren. Een van de hoogtepunten van de dag was rijden naast Pol Tarres, wiens skills op de motor van een heel ander niveau waren. Hem door de bochten zien knallen en proberen bij te blijven was tegelijk nederig makend en inspirerend. Er waren spannende battles, soms met wat ellebogenwerk, maar altijd met wederzijds respect en een gedeelde passie voor het rijden.

Toen het daglicht verdween, ging het parcours volledig open voor nachtraces. Onder de lichten, met de goggles op en de motoren hoog in toeren, pushte we onszelf nog verder. Elke ronde betekende diepere slides, meer gas en de constante jacht op een betere tijd.

Vintage motorfietsen, ijsracen en rijders van over de hele wereld - combineer dat allemaal en je krijgt iets echt bijzonders. Het soort ervaring dat je bijblijft lang nadat het ijs is gesmolten.

Nu al zin in de volgende editie.